چند تكــــّـــــه آرزو

كـــاش وقتي زندگي فرصت دهـــد                        

                                   گــاهي از پـروانـه ها يادي كــنيم

كـــاش بخشي از زمان خويش را                          

                                 وقـف قسمت كـردن شــادي كـــنيم

كـــاش وقتي چشــم هايي ابــريند                           

                                 به خود آئيم و سپس كـاري كـــنيم

از نگــاه زرد گلدان هــــاي مان                            

                               كـــاش با رغـبت پـرستاري  كـــنيم

كـــاش گاهي در مســير زندگي                            

                                بـاري از دوش نگــاهي كـم كـــنيم

فــاصله هاي مــيان خـويش را                             

                            بــا خــطوط   دوســتي مـبـهم   كـــنيم

كــاش مثل آب ، مثل چشمه سار                           

                            گـونه ي نــيلوفـري را   تَــر     كـــنيم

ما همه روزي از اينجا مي رويم                            

                              كـــاش ايـن   پـرواز   را باور   كــنيم

كاش با حرفي كه چندان سبز نيست                       

                                 قــلـب هاي نـقـره اي را   نشـكـــنيم

كاش هر شب با دو جرعه نور ماه                         

                              چشـــم هاي خـفته را رنگـي   زنـيـم

كـــاش بين سـاكـنان شـهر عشــق                          

                                 رّد پــاي خــويــش را پـيـدا  كــــنيم

كـــاش با الهـام از وجـدان خويش                          

                                  يـك گـره از كـار دل ها وا  كــــنيم

كـــاش وقــتي آرزويــي مـي كــنيم                       

                                  از دل شــفـاف مـان هــم رد شـــود

مـــرغ آمــين هـم از آنـجا بگـــذرد                       

                                  حــرف هاي قـــلب مان را بشـــنود

(مـــريم حـــيدرزاده)